Weinig presentatoren zijn zo veelzijdig als Tijl Beckand. Van klassieke muziek tot fotografie van cabaret tot quizzen en De Verraders. Hoe combineert hij die totaal verschillende programma’s?
“De Verraders en mijn rol erin ontwikkelen zich continu. Dat komt ook doordat het programma in ruim 35 andere landen een eigen versie heeft gekregen. Ik wilde die de eerste jaren niet kijken, maar heb dat inmiddels toch gedaan. Dat voelde heel gek. Net alsof er iemand in mijn huis rondloopt, in mijn keuken, maar het was wel heel nuttig. In het buitenland pakken ze het net anders aan en dat brengt ons weer op ideeën.”
“Ik zeg ook vaak nee, maar als ik wel aan een programma begin, wil ik er minimaal honderd afleveringen van kunnen maken. Bij Het perfecte plaatje hebben we daar lang over gediscussieerd. William Rutten dacht dat het bij één reeks zou blijven, maar na dat eerste seizoen met kandidaten die al konden fotograferen, kwam een seizoen met deelnemers zonder ervaring. Ook leuk, misschien zelfs wel leuker.”
“Ik heb geen diepe interesse in fotografie of het verbouwen van woningen zoals in De moeite waard. Voor mij gaan die programma’s niet over ISO-waardes, klassieke muziek of verraad; ze gaan over mensen. Het klinkt misschien wat pathetisch, maar ik wil de persoon achter de oud-sporter, de acteur of de augurkenkoning zien. Die programma’s zijn alleen maar het middel; ook in De Verraders komen mensen meer te weten over de hiphopartiest of de journalist.”
Tekst: Maarten van der Meer